Fluffy died :(
I bought her from a pet shop about 5,5 years ago and we’ve been through a lot together since then. But yesterday evening, when I went out to take care of the bunnies, I noticed Fluffy was not moving anymore. She didn’t even come to greet me when I opened the cage. So I prodded her a little and found her stone cold. Apparantly, she died somewhere during the day :(
I’ll remember her as my little bunny-dog, since she could fetch and come sit on my lap when I called out to her. She was always there when I opened her little house, because she wanted some petting. I’ll miss her.
She sure loves to play
I keep most of Aagje’s toys in the garage, since that acts as her kennel until I find the money to create an actual one. She doesn’t mind, though. Usually, I let her keep one Kong inside the house, so she has something to lug around with and to show me when she wants to play. Trust me, I rather have her show me the Kong to play with than have her crawling all over me. She is kind of big.
Tonight, after I finished making dinner, I brought the left over vegetable stuff to my rabbits. I had the door between the living room and the garage open for just a little while, but I just found out that it was long enough for Aagje to bring both her other Kong and the large rope inside. All three of them are neatly piled up on her cushion. Gotta love her.
Hours of fun for my dog
Recipe:
- One large Kong,
- About 250g of diced chicken filet,
- A freezer.
Combine the first two, put the result in the freezer for a night and Aagje has hours of fun!
The hardship of labour (for a dog)
My little 11 year old stepsister asked her mother a question.
“Breeding with dogs, isn’t that a form of abuse?”
Her mother was a bit confused.
“Well,” she continued, “first you force the dog to couple with another dog. Then she has to go through labour. And then, after she had to take care of the pups for 8 weeks, you take her kids away again.”
When her mother told me this, we had a bit of a shuckle with it. Usually the mother is quite glad once the young rascals leave, because she’ll finally have a little peace again. And the coupling is usually something the dog doesn’t mind at that time, because of the hormones raging through her body.
But the labout is a different story. Just came back from my dad’s, where Angel is whelping. Or at least, I hope she’s finally whelping. Her contractions started yesterday evening, which move the pups from her belly to her backend, ready for birthing. Around when I left my dad, her actual birthing contractions started. She was panting a lot and ripping sheets to shreds, probably from the pain and maybe partly because she has an urge to build a nest.
Still, it’s not a very uplifting sight. However much she might like it when she finally has her pups, the labour is really hard. I feel sorry for her. And it made me think of my step sister’s comment. Is it abuse? Probably not, it’s still “the way of nature”. But seeing Angel in so much discomfort makes me doubt it a little bit.
Muizenissen
Twee kleine kraaloogjes kijken me aan vanuit het stro in het hok bij Fluffy en Muuz. Mijn eerste gedachte is dat het beestje dood is en nog in zijn rigor mortis zit, zo verstijft zit het. Het blijft gewoon zitten, zelfs als ik dichterbij kom om de waterflesjes te pakken. Als ik eenmaal het flesje loshaak van de kooi, heeft het beestje zich al een paar keer gedraaid, maar kijkt me nog steeds aan. Het flesje tikt een paar keer tegen de tralies en daar schrikt het muisje zo van dat het wegspringt en in drie sprongen de kooi uit is. Het blijft echter wel achter de kooi op de richel daar zitten.
Ik loop terug naar de keuken en vertel daar kort over de visite in het hok van Fluf en Muuz. Als de waterflesjes gevuld zijn, loop ik weer terug om ze in te hangen. Als ik de garage inloop, zie ik meteen de twee kraaloogjes die me aankijken, iets verder naar voren in het hok dan de vorige keer. Stom eigenlijk, Fluf krabt iedereen die haar hok in komt en die ze niet kent, maar het muisje heeft ze blijbaar geen moeite mee.
Ik vraag me af hoe moeilijk het zou zijn om een muisje tam te krijgen. Monique schiet me af.
Hey psst, konijntje hebben?
De afgelopen maanden is er heel veel veranderd in mijn leven. En er gaat nog een heleboel extra veranderen. Zoveel, dat ik besloten heb dat ik de konijnen beter weg kan doen. Ik kan ze niet het leven geven dat ik ze wil geven in de huidige opzet. Pa is allergisch, waardoor ze niet binnen kunnen en ze zijn gewoon gewend dat ze rond kunnen rennen. Nu staan ze in de garage, samen in één hokje dat eigenlijk te klein is voor ze allebei.
Dus, wie heeft interesse in een konijntje? Ik doe zowel Fluffy als Muuz weg. Ze zijn allebei compleet hand-tam (al zullen ze misschien even aan je moeten wennen, maar dat is heel makkelijk: geef ze eten). Als je ze allebei wil, krijg je er van mij de kooi en alle toebehoren die ik heb bij. Als je er een wilt, is ook geen probleem, maar dan kan ik je helaas geen kooi aanbieden. Zoals gezegd, ze zijn gewend om rond te kunnen rennen, anders is de kooi eigenlijk te klein voor ze allebei. Ik hoef er niks voor, behalve de belofte dat je beter voor ze zult zorgen dan ik momenteel doe en dat ze genoeg aandacht krijgen. En dat je ze zelf komt ophalen :)
Fluf is ongeveer 2 jaar oud, Muuz is 1 jaar, 1 maand en 11 dagen oud. Konijnen worden 5-10 jaar oud (sommigen zelfs 15!!), dus je hebt er nog heel lang plezier van. Meer lezen over hoe mijn konijntjes het hier hadden? Klik rechts in het menu op “Fluffy“.
De beslissing is met pijn in mijn hart genomen, maar ik zie echt geen andere oplossing :( Dit kan zo ook niet :(
Aagje’s echo
Vandaag met Aagje naar de dierenarts geweest voor een echo van haar baarmoeder. Niks aan de hand, ze is niet drachtig. Ben ik toch wel erg blij om :D
To pup?
Het wordt toch wel steeds vreemder:
- Aag eet haar eten niet meer op (dat was nooit eerder een probleem)
- Ze wordt duidelijk dikker, ondanks dat ze zo weinig eet en inmiddels te dik om te zeggen dat het haar wintervacht is…
Morgen maar eens bellen voor die echo.
To pup or not to pup…
Aagje is net loops geweest. Tijdens haar loopsheid was ze heel erg aanhankelijk, waardoor ze uiteraard veel aangehaald is. Vorig weekend begonnen we te merken dat Aagje symptomen van zwangerschap vertoonde. Hanneke was er meteen zeker van dat Aagje drachtig was, maar pa en ik dachten aan een schijnzwangerschap. Immers, er is geen reutje bij Aag geweest, daar heb ik wel heel goed voor gezorgd (ben niet gek, uiteraard… hoop ik althans).
Maar naast Aagje’s hok zit Xam, ons reutje. Tussen hun hokken zit tralies, maar ze kunnen in feite wel gewoon aan elkaar snuffelen. Allemaal leuk en aardig, maar Xam is niet bepaald de meest behendige en het lijkt me sterk dat hij zijn piemel tussen de tralies door heeft gekregen om precies bij Aag naar binnen te duwen. Het lijkt me werkelijk zeer onwaarschijnlijk. Iedereen die wel eens een dekking heeft gezien (en ik heb er verschillende gezien) weet hoeveel moeite het reutjes kost bij de eerste dekking om alles op de juiste plek te krijgen. Maar Hanneke dacht dat het Xam toch gelukt zou zijn. Erg onwaarschijnlijk, pa en ik maakten er grapjes om.
Sinds gisteren weet ik het niet meer zo zeker. Ze begint werkelijk bredere heupen te krijgen. Echt bredere heupen. En ze vertoont niet echt schijnzwangerig gedrag (spulletjes verzamelen, niet weg willen, etc.). Schijnzwanger bij honden is namelijk een beetje een verkeerde benaming, het is meer dat de hond denkt dat ze al een nestje heeft, niet dat ze er nog een moet krijgen… Allemaal een beetje moeilijk, dus.
Vandaag eens uitgebreid gepraat over wat er moet gebeuren als ze echt drachtig is. Aangezien Angel (hopelijk) ook drachtig is, kan ze niet naar de puppykamer. Pa heeft altijd gezegd dat hij geen twee nestjes tegelijk heeft. Bovendien, wat moeten we met de pups? Aag is een fantastische hond, ik ben helemaal weg van haar, maar ze is ook niet de eenvoudigste. Ze heeft haar gedragsgenen duidelijk van haar vader geërfd, een werkhond eersteklas. Dat is ook waarom ik zoveel sport met Aagje, ze wil gewoon echt wat doen. Fietsen, wandelen, behendigheid, klimmen, springen, kruipen, luisteren, fantastisch vindt ze het. Maar dat is geen hond die zomaar naar iedereen toe kan, daar moet je tijd voor maken (“Neuh, vandaag heb ik geen zin” of “Bah, het regent nu al drie dagen iedere keer als we gaan lopen, het kleine rondje dan maar weer” wil je haar echt niet aandoen) en geduld mee hebben. Je moet met zo’n hond trainen, anders wordt het een probleemhond. Het is ook een hond die je heel goed onder appèl
Maar daar zijn mensen natuurlijk ook wel geïnteresseerd in. Toch, een nestje kost veel tijd en eigenlijk heb ik het heel erg druk met werk en dergelijke. Het zou me dus heel erg slecht uitkomen (wat niet betekent dat ik ze dan minder aandacht geef dan ze verdienen, hoor). Voorlopig hou ik dus nog vast aan “schijnzwangerig”, maar ik twijfel steeds meer…
Allerlei
Alhoewel ik zeker weet dat ik ook mijn studententijd erg productief en gezellig heb doorgebracht, word ik toch wel een beetje jaloers als ik lees wat Elise allemaal meemaakt daar in San Francisco. Dan denk ik terug aan mijn eigen bijna-avontuur, het half jaartje Ghana wat niet doorgegaan is. En dan baal ik wel een beetje. Natuurlijk, ik ben nog jong en nog genoeg tijd en zo, maar rond je twintigste is alles toch net even anders dan wanneer je dichter bij de 30 zit dan de 20.
Daarnaast heb ik nog niet gemeld dat ik Frummel en Guinny twee weken geleden verkocht heb aan de dierenspeciaalzaak. Het zat eraan te komen, natuurlijk. Ja, inderdaad, alleen Frummel en Guinny. Muuz was op het einde zo aanhankelijk dat zelfs Monique in de auto onderweg naar de dierenspeciaalzaak wel een beetje voor haar viel. In de dierenzaak hebben ze meteen even een geslachtsanalyse gedaan. Muuz en Frummel zijn vrouwtjes en Guinny was een mannetje. En Muuz leeft nu dus lekker samen met Fluffy.
Bart en ik hebben het erg druk met Cidev, momenteel. Een paar opdrachten die naast elkaar lopen en binnenkort alweer af moeten zijn. En we zijn natuurlijk hard aan het werk om nog meer nieuwe klanten te krijgen. Zo zijn we begonnen met een Small Business Academy (Teamvenlo) en zijn we aan het kijken wat we nog meer kunnen doen.
Genoeg te doen, dus :)
Rondrennende konijnen
Sinds een half uurtje is ook Muuz uit haar kooi gesprongen. Met zijn drieën (Fluf, Frummel en Muuz) zijn ze nu door mijn kamer aan het rennen. Het is wel heel erg schattig. Jammer alleen dat Muuz het blijkbaar leuk vindt om met haar speelgoed te slepen :| Mijn kamer is langzaam weer een troep aan het worden…
Let the fun begin…
… Frummel is zojuist uit het hok gesprongen… Dus straks heb ik vier konijnen door mijn kamer heen rennen… Joy. Wel schattig :)
Zindelijke Fluf
Al bijna een jaar ben ik me aan het ergeren aan het feit dat Fluf maar niet zindelijk wilde worden. Maar nu, sinds ze haar jongen heeft, doet ze heel trouw haar behoeften rechtsachter in de kooi, waar ik inmiddels haar bakje teruggezet heb. Ik ben zo trots als een pauw :)
Muuz, Guinny en Frummel
Dat zijn de namen van de kleine konijntjes. Muuz is de lichtste van de drie, bijne een egaal lichtgrijze kleur. Guinny is de grijze die toch wel wat meer kleur heeft. En Frummel is het bonte konijntje, dat ik wil houden als het een vrouwtje is. Hou de webcam nu maar in de gaten, steeds vaker zit er een klein konijntje naast het nest, rond te kijken.
Nog een prettige kerst (beetje laat, maar goed) en zo. Het is hier dus duidelijk druk geweest. Klein updateje over vanalles.
Fluf heeft nog drie levende kleintjes. Twee ervan zijn wat grijzig en eentje is net zo bont als Fluf zelf. Als dat een vrouwtje is, denk ik dat ik die ga houden. De webcam is een beetje verplaatst, want het nest is verplaatst. Het gedeelte waar het nest eerst was, is inmiddels afvalhoop. We denken dan ook dat er nog wat lijkjes in liggen, maar hebben nog niet de moed gehad om die daadwerkelijk te onderzoeken. Maar morgen moet dit gewoon gebeuren, dus dan ga ik het doen ook… *diepe zucht*
Verder is het druk met kerst. Zaterdagavond en gisteren ben ik bij Monique geweest, vandaag vieren we het hier (ik kan ieder moment geroepen worden). Ik heb al een nieuwe headset gehad en sokken. Ja, sokken ja. Kan ik ook niks aan doen. Wel lekker warme. Vandaag zal ik nog wel meer krijgen. Monique en ik hebben van de week al een paar keer besproken dat we volgend jaar niet meer gaan meedoen met de kadootjes. Teveel stress en maakt de kerstdagen minder leuk, in plaats van leuker. Of we het echt niet doen, zien we volgend jaar pas, maar ik denk dat ik in ieder geval voet bij stuk ga houden. Ik kijk werkelijk op tegen de kerstdagen, in plaats van dat ik er naar uitkijk. Als iedereen nou een Amazon lijstje had, dat was tenminste praktisch…
Verder is Aagje vandaag jarig! Ze wordt 2 jaar oud! Niet dat we het echt vieren, maar ik hou het wel in gedachten. Straks of morgen maar even een heel lang stuk met haar gaan wandelen. Dat vindt ze het fijnste van alles, wandelen en luisteren.
Zo, tijd voor het laatste verplichte nummer van deze kerst.
Twee dode konijntjes
Zojuist hebben Hanneke en ik twee dode konijntjes uit Fluffy’s hok gehaald. Eén was degene die ik vanmiddag verplaatst heb en die toen nog flink aan het bewegen was. De tweede was duidelijk al langer dood. Ik vind het jammer, maar ja, dat is de natuur. Verklaart waarschijnlijk ook waarom Fluffy die konijntjes ernaast had liggen, ze zal geweten hebben dat er iets mis mee was. Ze lagen ook echt in de composthoop, het hoekje waar Fluf poept en plast (ik zei toch dat konijnen zindelijk zijn?). Ik heb even met haar geknuffeld, maar ze was duidelijk blij dat de konijntjes opgeruimd zijn. Ze lijkt een heel stuk rustiger.
Uiteraard weer even intensief naar de hoop die in beeld is op de webcam gekeken en die ging ineens een centimeter omhoog. Dus ik weet niet hoeveel het er zijn, maar er zit in ieder geval nog iets onder dat leeft en beweegt. Durf nog steeds niet het nest open te maken, dus we zullen moeten wachten tot volgende week.
Harry kwam nog met een correctie, na 9 dagen komen ze pas uit het hol. Dat zou dus tweede kerstdag zijn. Laten we het hopen. De spanning is zo ongeveer te snijden en ik sta stijf van de zenuwen, bang dat er nog meer dood zijn :(
Kleintje verplaatst
Ok, zojuist heb ik samen met Hanneke een kleintje verplaatst van Fluf. Die lag naakt voor de buitenlucht naast het etensbakje van Fluf en we waren bang dat die daar onderkoeld zou raken. Heel zenuwachtig heb ik Fluf dus enkele minuten opgepakt en geaaid, zodat mijn handen haar geur zouden hebben. Daarna hebben we Fluf even buiten de kooi gezet en heb ik heel voorzichtig het kleintje verplaatst. Ik heb geprobeerd om het beestje niet aan te raken, maar eerder de stro en het hooi war het op lag op te pakken en bij het tweede nestje te leggen.
Inmiddels is het alweer een half uur later en Fluf heeft het beestje nog niet uit het nest gegooid. So far so good.
Dode kippen in het kippenhok
Hanneke komt binnen. Ze was juist even de honden en de kippen verzorgen.
“Twee dooie kippen.”
Ik tik mijn zin even af, voordat ik haar aankijk.
“Ik durf ze niet te pakken. Vraag ik straks wel aan je vader.”
“Ik doe het wel.”
Ze kijkt me met een vragende blik aan. “Durf jij dat?”
Ik sta op en zeg dat ik beter even andere schoenen aan kan doen, aangezien het nogal een zooi is achter in de tuin met dit natte weer. Hanneke wijst me erop dat ik beter mijn laarzen aan kan doen en die pak ik dan ook uit de garage. Terwijl ik ze aandoe vraag ik, “Hebben we geen plastic handschoenen of iets dergelijks?”
“Je kunt ze met deze vuilniszak pakken.”
Ik pak de vuilniszak van haar over en doe mijn jas dicht. Omdat we niet weten of het dier wat ze dood gemaakt heeft daar nog is, haal ik voor de zekerheid Aagje uit haar kennel. De bunzing of marter die er zit zal me waarschijnlijk niks doen, die beesten zijn banger voor mij dan ik voor hun, maar het geeft me een beter gevoel als ik Aag bij me heb.
Aagje is uiteraard blij en begroet me uitbundig. Ze rent wat op en neer en rent dan langs me heen naar het weitje waar de kippen zitten. Hanneke heeft het licht nog aangelaten. Ik heb een klein staaf-zaklampje van haar meegekregen, omdat het hok van deze kippen helemaal achterin staat, waar het licht van de lamp niet meer komt.
Als ik het hek naar het kippengedeelte open maak, blijft Aagje uit gewoonte buiten staan. De kippenren is verboden terrein voor haar en dat weet ze. Maar vanavond niet. Dus ik roep haar bij me en ze rent uitbundig door het poortje en gaat overal snuffelen. Samen lopen we naar achter, waar het houten kippenhok staat. Zonder het staafje aan te doen, zie ik een kip inderdaad al met kop en hals uit het deurtje naar buiten hangen, duidelijk dood. De nek heeft een hele kale plek, waar de marter waarschijnlijk zijn tanden gezet heeft om de kip uit te zuigen. (Dat wist ik gelukkig op dat moment niet, vertelde Hanneke me pas achteraf.)
Aag wil de dode kip pakken, maar ik hoef maar één keer te roepen om haar aandacht ervan af te leiden. De kippen zijn verder ook niet meer interessant voor haar. Ze rent terug naar het begin van de ren en gaat daar wat snuffelen. Ik slik een keer. De dode kip hangt macaber uit dat hok. Ik ben blij dat ik zijn oogjes niet kan zien in het donker. Ik pak de plastic zak met twee handen vast en beweeg hem langzaam naar de kip.
Terwijl ik dichterbij ga met de zak, bereid ik me vast voor op het oppakken van de dode kip. Is toch wat anders dan kipfilet. Die kuikentjes waren afgelopen zomer nog behoorlijk licht, maar zo’n grote kip, die weegt toch al snel een kilootje, denk ik. Misschien wel twee, het zijn immers grote Barnevelders. Ik denk aan het gewicht van de dode kip in de plastic zak tussen mijn vingers. De kip zal waarschijnlijk wel met wat veren onder het hout vastzitten, waardoor ik hem los moet trekken. Ik voel een koude rilling over mijn rug gaan.
Enkele centimeters van de dode kip verwijderd, stop ik. Ik slik een keer en ga dichterbij. Als ik een heel klein beetje druk op de plastic zak voel, trek ik heel snel mijn handen terug en duw de ineens opgekomen gal in mijn mond weer naar beneden. Ik onderdruk de braakneigingen en besluit dat ik niet moedig genoeg ben om in het donker een dode kip met een plastic zak op te pakken. Niet alleen de dode kip is eng, de hele omgeving en sfeer eromheen. Ik word er kriegel van. Voor een eventueel beest ben ik niet bang, als die er nog gezeten had, was Aag wel gaan blaffen. De dode kip is alles wat nog eng is.
Met de zaklamp verlicht ik de binnenkant van het hok. Achter in het hok zie ik nog een hoop veren liggen. De poten steken naar achteren uit, dus dit is geen levende kip meer. Ik zie nog twee kippen die me aankijken, levend en wel.
Ik zet Aagje weer in haar kennel en loop naar binnen. Hanneke ziet de lege zak in mijn handen, waarop ik zeg, “Ik ben toch niet zo moedig als ik had gedacht.”
Even overleggen we wat we met de kippen kunnen doen en Hanneke vindt dat we ze dan maar bij de andere kippen in het grote hok moeten zetten. Als we allebei de dode kippen niet durven te ruimen, is het tijd om de levenden te redden.
Samen lopen we naar achteren, ik laat Aagje weer los en met ons meelopen. Hanneke is inmiddels een grote zaklamp gaan halen bij Harry en samen kijken we nog een keer in het hok. Inderdaad, nog een dode kip achterin, maar wel drie levende nog. Onder andere Klaartje, de lievelingskip van mijn vader en Hanneke, een hele tamme hen. Daar is Hanneke zichtbaar opgelucht over. Als Klaartje Hanneke hoort roepen, komt ze eigenlijk direct naar buiten. Ze laat zich makkelijk oppakken door Hanneke, terwijl ik Aagje vasthoud, die een levende kip toch nog steeds wel erg interessant vindt. Hanneke brengt Klaartje naar het grote hok, terwijl ik met Aagje in het donker blijf zitten.
Aagje is duidelijk opgewonden en ik ben voornamelijk bezig met haar in bedwang houden, als Hanneke de volgende kip eruit probeert te lokken. Dat lukt niet zo goed en Hanneke besluit om de kip, een haan, eruit te pakken. Met haar armen langs de dode kip die met zijn kop door de opening hangt, dus. Ik pak de zaklamp weer van haar over, zodat ze beide handen vrij heeft om de haan te pakken. We zitten beide gehurkt voor de ingang van het hok, terwijl ik een hand in Aag’s nek heb, om haar tegen te houden.
Maar ik had haar niet stevig genoeg vast. Terwijl Hanneke met veel moeite de haan uit het kippenhok haalt, besluit Aagje dat de spartelende kip ongetwijfeld een prooi is waar Hanneke en ik samen op jagen en ze draagt haar steentje bij door de haan stevig vast te pakken. Met haar tanden, uiteraard. De schrik sloeg me om het hart. Hanneke was nog helder van geest om “los” te roepen, maar daar dacht ik niet eens meer aan. Met mijn handen wrikte ik de bek van Aagje open en gaf haar heel flink op haar kop. Drie neusbeten (nee, ik bijt haar niet, dat doe ik met mijn handen) en plat op de grond gedrukt. Zo ongeveer de zwaarste straf die ik Aagje kan geven op zo’n moment. Hanneke jaagt ondertussen op de haan en merkt op dat die mank loopt.
Als Hanneke de haan vast heeft, zet ik Aagje weer terug in haar hok. Aangezien ik geen riem bij me had, kon dat niet eerder, want zodra ik op stond, zou Aagje opgesprongen zijn om Hanneke te helpen met het jagen. En dat wilden we niet, uiteraard. Hanneke zet ondertussen de haan in een krat, speciaal bedoeld om kippen te vervoeren.
In de garage bekijken we de haan en hij lijkt er met enkele kleerscheuren vanaf gekomen te zijn. Hanneke voelt aan zijn botjes en denkt niet dat hij iets gebroken heeft. Dus misschien een kleine kneuzing of verstuiking. We besluiten de haan maar te laten zitten in de garage, in de krat, zodat hij een nachtje tot rust kan komen.
Ik loop nog even naar achteren, om het licht in de wei uit te maken en merk dat Aagje heel gedrukt in haar kennel loopt en zelfs naar achteren gaat, als ze mij ziet aankomen. Wat er ook gebeurt, ze mag geen negatieve gevoelens krijgen bij mij, altijd positief afsluiten, dus ik ga even haar kennel in. Door mijn knieën om even met haar te knuffelen, terwijl ik met een zachte stem zeg dat het goed is en met Hanneke bespreek hoe ik haar gestraft heb. Hanneke dacht dat ik haar best wel wat harder had mogen straffen, waarop ik antwoordde dat ze er volgens mij nu al enorm van geschrokken was.
“Misschien is het wel genoeg geweest en heeft ze nu totaal geen interesse meer in de kippen,” stelt Hanneke. Ik kan het alleen maar hopen.
Ik loop naar achteren om het licht in de wei uit te maken en ga weer terug naar binnen. Nog kort even met Hanneke gesproken over het feit dat Aag niet los liet, ondanks dat Hanneke toch redelijk hard riep. Maar ik zei het niet en dan is er toch eigenlijk geen pijl op te trekken wat ze wel doet of niet. Dus achteraf vraag ik me steeds maar weer af, zou Aagje losgelaten hebben als ik op ferme toon “Los!” geroepen had?
Ik hoop dat het haantje niet teveel geschrokken is.
Kerstavond wordt het leuk…
Meteen weer een kleine update. Volgens de buurman zullen ze met 1 week uit het nest kruipen. Dat betekent dus ongeveer kerstavond. Dan zit ik bij Monique thuis, aan het kerstdiner… (Nee, geen konijn.) Spannend :)
