Konijnen en snoeren

Fluf is mijn vriendinnetje. Misschien wel een beetje mijn secreteresse, aangezien ze ervoor zorgt dat al mijn oud papier gerecycled wordt. En ze houdt me uiteraard gezelschap, zo door de dag heen. Dat laatste is uiteraard de reden waarom ik haar drie-kwart jaar geleden in huis genomen heb. Als je zoals ik de hele dag boven op je werkkamer zit, kan het erg eenzaam worden. Zo'n konijn is dan gezellig.

Uiteraard loopt ze los rond als ik er ben. Ik heb een doos voor haar op mijn kamer staan, waar ik al mijn oud papier in doe en dat is zeg maar haar speeldoosje. Ze springt erin om mijn oud papier te verscheuren en te verknabbelen. Konijnen zijn immers knaagdieren, die horen te knagen.

En dat ze horen te knagen, betekent dat ik alle snoeren en bedradingen heb moeten verleggen toen ik haar aangeschaft heb. Het is immers niet de bedoeling dat mijn lieve konijntje zichzelf electrocuteert omdat ze het nodig vond aan één van de vele kabels die er op de kamer van een ITer rondslingeren te knagen. Dat betekent overigens zelfs dat ik rond een bepaald stopcontact dat gewoon laag op de grond zit, gaas heb bevestigd. Kippengaas, welteverstaan, anders knaagt ze er alsnog doorheen.

Maar zo nu en dan, als ik aan het werk ben, denk ik er even niet aan. Vandaag was ik bijvoorbeeld bezig met het installeren van Asterisk, zodat wij eindelijk VoIP kunnen gebruiken. Dat heb ik uitgeprobeerd met een andere pc en mijn dure Logitech headset. Ging niet helemaal zoals ik had gepland, dus ik laat de headset even liggen en ga nog wat tinkeren aan de Asterisk configuratie. Op de achtergrond hoor ik Fluf lopen en bij mijn bureau ergens aan knagen.

Knagen?

Ik kijk op, maar het was al te laat. Het snoer van mijn headset was langs mijn bureau naar beneden gevallen en het konijn was eerst. 'Had hij maar moeten reageren toen ik vijf minuten lang om aandacht gevraagd heb door tegen zijn been aan te klimmen', zal ze gedacht hebben.

Leuk, zo'n konijn. Maar let goed op je snoeren.

Comments

Comments powered by Disqus