Phil Collins in Düsseldorf

Als je naar zo'n grote artiest gaat als Phil Collins, zelfs al je vind je zijn muziek eigenlijk helemaal niks, is het onmogelijk om een saaie avond te hebben. Zo iemand is groot geworden omdat hij weet hoe hij zijn publiek moet entertainen. En hij verzamelt ook die mensen om zich heen die dat het beste doen. Zoals zijn koperblazers-kwartet, die vaak een hilarische show gaven, terwijl Phil druk aan het zingen was. Maar ik loop in de eerste alinea al op de zaken vooruit.

Phil Collins is bezig met zijn farewell tour (al een jaar of 5 geloof ik) en dit zou zijn laatste optreden worden in Duitsland. Om 13u vertrok de bus vanuit Heerlen naar Düsseldorf. Paar uurtjes bussen, die Monique en ik gezellig hebben volgemaakt door veel te kletsen. Als eerste zijn we in Düsseldorf stad (Altstad) afgezet, waar we een pizzeria opgezocht hebben.

Dat begon al erg goed. Na nog geen tien minuten lopen, kwam we bij een hele kleine, maar tot-barstens-toe volle pizzeria met de naam "Pinocchio". Veel breder dan een normale huiskamer zal het niet geweest zijn, wel een stukje langer. Misschien in totaal 15 tafels, maar het kunnen er ook 10 geweest zijn. We konden niet de hele zaak zien, omdat er kleine muurtjes stonden die alles een beetje een intieme sfeer gaven.

Intiem, mits het niet zo druk geweest zou zijn. Toen we binnenkwamen kwam de kelner meteen op ons af om te zeggen dat het even zou duren voordat er een plaats vrij kwam en of we zo vriendelijk wilden zijn om even te wachten. In het Duits vroeg hij dat, met een Italiaans accent. Monique en ik moesten eerst even staan, maar al snel kwamen de krukken aan de bar vrij en konden we even gaan zitten. We hadden ondertussen de tijd om alles even in ons op te nemen. Een houtskool oven, met het vuur naast de pizza's, zodat de geur en smaak van het hout in de pizza zouden trekken. Muren voorzien van een soort druipende sierpleister, die een klein beetje het idee gaven alsof je niet in een restaurantje in de binnenstad van Düsseldorf zat, maar in de druipsteengrotten van Han in de Ardennen. Overal hingen kleine schilderijtjes met scene's uit het verhaal van Pinocchio, de groeiende neus, de twee zwervers en ga zo maar door.

De pizza was lekker. Niet speciaal lekker, maar zeker een pizza die ik wel een paar keer per jaar zou willen eten (en ik eet véél pizza!). Ik proefde minder van de houtsoven dan ik had verwacht en er zat Duitse worst op, in plaats van de worst die we in Nederland over de pizza heen doen, welke toch net iets lekkerder is dan de Duitse. Maar we hebben goed gegeten.

Toen begon denk ik het vervelendste gedeelte van de hele dag, het wachten totdat we weer bij de bus moesten zijn. We hebben wat geslenterd langs de boulevard, gekeken naar jongens op skeelers die allerlei kunstjes aan het uithalen waren. Kindjes op fietsjes en steps (heel veel steps daar) die ook wat probeerder op de halfpipes en de ramps van de "grote jongens". En natuurlijk veel naar mensen gekeken. Monique en ik waren het erover eens dat in Duitsland toch veel meer lelijke mensen rondlopen dan in Nederland. Geen idee hoe het komt, maar het was wel onze conclusie. En de mensen waren vreemder gekleed. Tuttiger of delleriger. Met name de vrouwen. Toch wel apart. En Duitsland is niet eens zo heel ver buitenland!

Toen we weer in de bus zaten, waren we allebei alweer een beetje duf. Maar nu reden we naar het stadion toe, dus voor mij begon de spanning toch wel steeds meer te stijgen. Onder het rijden zagen we bordjes ophangen, die Phil verwelkomden in Düsseldorf. Zoveel bordjes zelfs, dat hij ze niet gemist zou kunnen hebben al had hij het gewild.

Bij het stadion zelf was het heel erg druk. Ik heb geen idee hoeveel mensen er waren, maar het waren er heel erg veel. Bij het binnenkomen hoorden we overal Limburgers om ons heen en ook later, toen we eenmaal binnen stonden, waren er veel Nederlanders om ons heen. (Iets wat met name opviel toen Phil Collins vroeg of hij in het Engels of in het Duits moest praten, de Nederlanders waren namelijk van mening dat Engels toch wel de voorkeur had. Er waren nét iets teveel Duitsers om dit goed kenbaar te maken aan mr. Collins.)

Het wachten begon, zoeken naar een geschikt plekje en er eigenlijk niet echt eentje vinden, aangezien er al zoveel mensen binnen waren. En uiteraard het gedeelte waar we wilden staan was afgezet en daar konden we niet meer terugkomen zonder een aanzienlijk deel van de security die rondliep om te kopen. Verkeerde trappen genomen, we hadden de linker moeten hebben in plaats van de rechter. Maar dat weet je nooit van te voren. Om 18u waren we binnen. Om 19.30u zou het beginnen. En geloof me, als je alleen maar kunt staan, is anderhalf uur heel, heel, heel erg lang. We kregen last van onze benen en Monique van haar rug. En dat is toch al een heel stuk minder, als je staat te wachten op datgene waar je in feite een hele dag voor hebt uitgetrokken.

Toen het voorprogramma begon, waren Monique en ik het alweer snel eens: stelt niet zoveel voor. Een grote groep kinderen die enkele nummers coveren op een manier die duidelijk door een veel ouder persoon verzonnen is. Meeste nummers werden namelijk behoorlijk verneukt. Er was één meisje bij met een goeie stem, de rest was allemaal maar zo-zo. We vonden het niet echt speciaal.

Nadat deze waren afgelopen, gingen de lichten weer aan en werden er music clips op de schermen vertoond. Ik weet niet precies hoe lang we toen gewacht hebben, ik denk een kwartier of twintig minuten ongeveer. En toen begon Phil.

Al snel waren we de pijn in onze benen vergeten (het helpt sowieso veel als je staat te dansen) en werden we meegesleept door alle goede nummers die gespeeld werden. Niet alleen Phil's zang was briljant, ook zijn mede-zangers (met name de zanger en zangeres die samen met Phil Seperate Lives zongen) deden het prima. Hoge kwaliteit en een nog hoger entertainmentgehalte. De lichtshow was heel mooi en echt aangepast aan de nummers die gespeeld werden. Ik heb genoten van het vasthouden van mijn vriendin bij de nummers die Phil tot zo'n goede artiest maken. En ons nummer, Can't stop loving you, is in het echt natuurlijk nog veel mooier en beter. Zeker als ik Monique daarbij kan vasthouden. We hebben staan genieten. Ik heb geen nummers gemist en er was maar één nummer dat ik niet kon meezingen omdat ik het maar niet geplaatst kreeg. Genoten heb ik van Wear my Hat, waarbij de hele set rondliep met hoeden op en Phil Collins steeds de hoed van een ander pakte. Maar zeker ook nummers als True Colors, die me sowieso altijd al kippenvel geeft, komen zoveel beter over tijdens zo'n concert. Het aantal echte liefdesliedjes had wat minder gemogen (als je luistert naar Dance into the light om daarna te switchen naar Least You Can Do, dat werkt gewoon niet echt), maar al met al was het echt een fantastisch concert (een conclusie die ik aan het begin van deze post eigenlijk al getrokken had :)).

Tijdens de terugweg hebben Monique en ik geslapen. En ik heb afgelopen nacht heerlijk geslapen.

Hm, als ik dit zo doorlees, merk ik pas echt dat ik mijn schrijfvaardigheid de afgelopen jaren te weinig getrained heb... Lijkt wel een stukje van een scholier, die verplicht iets voor Nederlands moest schrijven :| Jullie doen het er maar mee :P

Comments

Comments powered by Disqus