"Ik dacht dat ik het nog nét kon halen"

Gisteravond, zoals iedere avond, had ik hondentraining met Aagje. Ik was ruim op tijd vertrokken, want ik wil Aagje daar altijd nog even uitlaten en haar even tot rust brengen. Dat meisje is zo enthousiast dat ze eerst even wat energie kwijt moet voordat ze in staat is haar oefeningen netjes te doen. Dus ik heb haar in de auto geladen en ben gaan rijden.

Om bij de hondenschool te komen, moet ik eerst een stuk over de provinciale weg, dan door Brunssum, dan weer een stuk over de provinciale weg en dan ben ik er. Gisteravond kwam ik niet verder dan Brunssum.

Ik rij altijd rustig met Aagje in de auto. Nog geen jaar geleden vond ze die hele auto namelijk maar niks. Iedere keer als we een stukje gingen rijden, kon ik daarna haar braaksel uit de auto ruimen. Sinds een paar maanden gaat het echter heel goed, ze heeft geen last meer van autoziekte. Maar ik rij nog steeds voorzichtig. Het heeft geen zin om haar dan met mijn rijstijl alsnog ziek te maken.

Toen ik Brunssum inreed, de rotonde op, linksaf, kwam er een auto uit een straatje iets verderop. Door de manier waarop hier in Limburg alles enigszins heuvelig is en de hoek die die auto met mij maakte, werd ik misschien een seconde lang verblind door de koplampen. Toen ik weer wat kon zien, zag ik een schim voor mijn auto, een fiets. Ik reageerde zo snel als ik kon, maar het was al te laat. Er klonk een knal en het volgende moment was ik uit de auto gesprongen om de fietser te helpen.

Het meisje zat op de grond in het gras, met een grote zwarte plek rond haar rechteroog, waar ze haar hand op hield. Aarde en modder, kwam ik naderhand achter, van de smak die ze gemaakt had op het gras. Gelukkig op het gras, want ze had net zo goed tegen de betonnen stoeprand aan kunnen komen. Het meisje was hard aan het huilen. Een andere fietser kwam er ook meteen aan en die heeft met mijn telefoon 112 gebeld voor de politie en de ambulance.

Het meisje was nog steeds aan het huilen en aan het klagen over pijn aan haar hoofd. Ik wist niet waar ik moest kijken. Als ik ergens slecht tegen kan, dan is het pijn van andere mensen. Ik was amper nog in staat om naar huis te bellen. Een andere automobilist, die stopte om te helpen, heeft de ouders van het meisje gebeld met mijn gsm, zodat ze snel ter plekke konden zijn.

Inmiddels had ik het meisje op de achterbank van pa's auto gezet. Naast Aag. Maar ze had zoveel pijn dat Aag niet echt opviel. (Sterker nog, ze kwam er pas achter dat ze naast een hond had gezeten toen ze uiteindelijk de auto weer uitstapte en de ambulance in ging.) Het duurde even voordat de politie en de ambulance er waren. De ambulance-broeder was duidelijk bang voor Aag, dus ik heb een tijdje met Aag aan de lijn langs het fietsenpad gestaan.

Na enkele minuten is het meisje naar de ambulance verplaatst. Ze liep zelf, dus ik hoopte dat er niet al teveel mis was. Aag weer terug in de auto gezet, met de politiemensen gaan praten. Zelf in tranen uitgebarsten voor een korte tijd. En toen met de politieman (nou ja, hij was niet veel ouder dan het meisje op de fiets, naar mijn mening, dus zeker 5 jaar jongen dat mij) wat gegevens uitgewisseld.

Het ambulancepersoneel vond het nodig om het meisje toch even grondig te controleren in het ziekenhuis. Daardoor moest ik mee naar het politiebureau, zodat ik een verklaring kon afgeven. Dat duurde nog even, aangezien men wat gegevens van de auto moest opmeten en opschrijven. Toen de ouders van het meisje aankwamen, zijn ze snel doorverwezen naar het ziekenhuis waar hun dochter heen is gebracht. Ik kan me niet eens meer herinneren of ik iets tegen ze gezegd heb, ik schaamde me behoorlijk. Dat was natuurlijk een telefoontje dat geen enkele ouder ooit hoopt te krijgen. Nu ik erover nadenk, bedenk ik me dat ik ze wel wat gezegd zal hebben, want de moeder heeft me nog aangesproken dat zoiets kan gebeuren en dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Het is nog steeds allemaal een waas voor me.

Even later naar het politiebureau, waar ik een verklaring mocht afgeven. "Mocht", want er is me zeker vijf keer verteld dat ik niet "tot antwoorden verplicht" was. Mijn verhaal gedaan, zo'n beetje wat hierboven stond. Ondertussen nog even naar huis gebeld, want Aagje zat nog alleen in de auto en ik wist niet hoe lang het ging duren. Pa en Hanneke waren er gelukkig al snel en hebben Aagje opgevangen.

Het opnemen van de verklaring duurde misschien 20 minuten en het was allemaal redelijk recht-toe-recht-aan. De laatste vraag was misschien nog wel het moeilijkste. "Vind je jezelf schuldig of niet?" Wat moet je daarop zeggen? Nee, ik was niet schuldig, het meisje had de haaientanden, dus ik had voorrang. Maar ik met mijn auto weeg ongeveer 1300kg, het meisje met het fiets niet meer dan 120kg. En fietsers zijn beschermd verkeer. Toen bedacht ik me wat het meisje nog tegen me gezegd heeft, nadat ik haar in de auto had gezet: "Ik dacht dat ik het nog nét kon halen." Op papiers staat dat ik mezelf onschuldig acht.

Toen we weer thuis waren (ik moest rijden van pa), heeft Hanneke Monique gebeld. Ik durfde niet te bellen, bang dat mijn stem aan de telefoon zou overslaan en ik niet meer te verstaan was. Dus eigenlijk wilde ik haar sms-en, maar dat mocht niet van Hanneke. Dus Hanneke belde Monique. Monique was er gelukkig al snel en we hebben anderhalf uur samen op de bank gezeten om erover te praten. Dat heeft me heel veel goed gedaan, toen kwam ik pas voor het eerst weer tot rust, 2 uur na het ongeval. Ik had van de politie het telefoonnummer van de ouders van het meisje gekregen, dus vanaf half negen heb ik iedere vijf minuten gebeld. Toen Monique eenmaal naar huis was, werd er pas opgenomen.

Bo (of Beau?) heeft een opgezwollen oog en lichte kneuzingen in de rechterknie. Er was een kans dat ze een lichte hersenschudding had, dus ze moest deze nacht ieder uur wakker gemaakt worden. Maar verder was alles goed. Haar vader was zelfs relatief vriendelijk (om de één of andere reden had ik een norse, kwade man verwacht die mijn huid wel even zou volschelden) en we maakten de afspraak om vandaag contact op te nemen over de afhandeling. Dadelijk ga ik dus naar de verzekeringsagent hier in het dorp, waar pa de verzekering van de auto bij heeft.

Maar die zin blijft me hangen, want toen ik 17 was (Bo is 17), fietste ik ook op die manier. "Ik dacht dat ik het nog nét kon halen."

Comments

Comments powered by Disqus