Goed

Soms gaan dingen zo goed en meteen ook niet. Dan heb je het gevoel dat alles de juiste kant op gaat, maar die dingen die echt belangrijk zijn, blijven steken. Achterblijfsels die het nieuwe tempo niet kunnen volgen. En hoe hard je ook sjort en trekt, ze blijven maar achterliggen. Daar verandert niks. Dat blijft allemaal hetzelfde. Hoe graag je ook wilt dat het meeverandert.

En dan moet je een keuze maken. Loslaten of zelf een stapje terug doen. Loslaten is haast onmogelijk, aangezien het een onderdeel van jezelf is. Eén van de belangrijkste dingen in je leven, één van de redenen waarom je het allemaal doet. Loslaten is onmogelijk, dat vermindert de waarde van de rest teveel.

Een stapje terug doen, dan? Het tempo dat je maakt is belangrijk, zodat je de rest van de wereld kunt bijbenen. Deadlines moeten gehaald worden, gesprekken gevoerd, ideeën geopperd. Meegroeien, anders verlies je je voorsprong. Of nee, niet zozeer je voorsprong, je paralelle positie. Je hebt geen voorsprong nodig, als je de wereld om je heen kunt bijbenen. Beter bijbenen en wat extra energie in je benen overhouden dan uit alle macht een voorsprong halen, waarbij je steeds energie kwijtraakt die je beter kan gebruiken. Een stapje terug is geen optie, een stapje terug is achterlopen en onherroepelijke stilstand.

Dus blijven we doorwaggelen. Met de rechterhand op het tempo dat gewenst is en met de linkerhand dat gedeelte dat achterblijft vooruit trekken. En hopen dat ook daar het tempo uiteindelijk wordt overgenomen, de noodzakelijke veranderingen worden doorgevoerd. Maar dit kan niet te lang duren, anders scheur ik doormidden. Hoe lang nog? Ik heb geen idee. Maar ik voel de spanning bouwen. De bom staat op barsten. Er moet snel iets gebeuren.

Was ik maar van rubber.

Comments

Comments powered by Disqus