Frustraties

Zojuist een minder leuk gesprek gehad met Monique, waarin we ons allebei zorgen maken over de toekomst. Niet zozeer de toekomst tussen ons beiden, maar meer hoe lang het nog gaat duren voordat we samen een fatsoenlijk bedrag verdienen om een huis van te kunnen kopen. Wonen bij je ouders is niks mis mee (er wordt voor je gekookt, gewassen, etc.), maar als je eenmaal de 25 gepaseerd bent voel je je toch best wel een loser als je nog steeds geen woonruimte voor jezelf hebt. Ik tenminste wel.

Nu weet ik wel dat dat gewoon het nadeel is van een eigen bedrijf, dat het tijd kost om alles op te bouwen en dan met name een fatsoenlijke klantenkring. En ik ben er ook heilig van overtuigd dat áls we eenmaal dat punt voorbij zijn, ik veel gelukkiger ben dan de meeste andere mensen die puur bezig zijn met een baas tevreden stellen[1]. Wij doen wat we willen, we kiezen de klanten die we willen, we kiezen de opdrachten die we willen, we zijn bezig met zaken die we altijd interessant vinden. Niet enkel de klant tevreden houden (want onze klanten zijn onze bazen, in principe), maar One Step Beyond gaan, de kick van de tevreden klant die meer krijgt dan hij had verwacht.

Maar het duurt zo lang en het gaat allemaal zo traag[2] en ik wil zo ontzettend graag met Monique gaan samenwonen. Eind juli gaan we een weekje weg, weer naar Gees, waarschijnlijk. Als ik daarvan terug ben zal ik alleen nog maar meer willen samenwonen. Met name ook omdat ik binnenkort mijn werkkamer en slaapkamer moet samenvoegen tot één kamer, omdat Detlef hier vast komt wonen, is een flinke domper voor me. Ik vind het hartstikke leuk dat hij hier komt wonen, maar ik vind het erg vervelend dat ik mijn werkkamer daarvoor moet opgeven. Niks aan te doen. Maar wel weer een puntje op het lijstje extra waarom ik zo snel mogelijk wil samenwonen.

En nee, huren is voor ons geen optie. Dat vinden we zonde van het geld. Als je een huis koopt ben je aan het investeren, als je huur betaalt ben je dat geld gewoon kwijt. Al ben ik de laatste tijd wel steeds vaker aan het overwegen of we misschien niet toch maar moeten gaan huren. In ieder geval totdat we "dat punt" bereikt hebben.

En heel soms... heel af-en-toe... als niemand anders het kan zien en ik het niet uit hoef te leggen, momenten waar ik me achteraf schuldig over voel, maar toch heb ik nu soms van die momenten dat ik er een heel klein beetje spijt van heb dat ik zo nodig eigen baas wilde zijn. Als ik gewoon ergens in dienst was, zouden Monique en ik allang samenwonen. Met Aagje erbij. Frustraties...


[1] Uiteraard wat kort door de bocht, maar eigen baas zijn is natuurlijk veel motiverender dan voor een ander werken. Voor een ander werken geeft je daarentegen wel meer zekerheid.

[2] Het lijkt traag te gaan... Ons portfolio is sinds januari meer dan verdubbeld...

Comments

Comments powered by Disqus