To pup or not to pup...

Aagje is net loops geweest. Tijdens haar loopsheid was ze heel erg aanhankelijk, waardoor ze uiteraard veel aangehaald is. Vorig weekend begonnen we te merken dat Aagje symptomen van zwangerschap vertoonde. Hanneke was er meteen zeker van dat Aagje drachtig was, maar pa en ik dachten aan een schijnzwangerschap. Immers, er is geen reutje bij Aag geweest, daar heb ik wel heel goed voor gezorgd (ben niet gek, uiteraard... hoop ik althans).

Maar naast Aagje's hok zit Xam, ons reutje. Tussen hun hokken zit tralies, maar ze kunnen in feite wel gewoon aan elkaar snuffelen. Allemaal leuk en aardig, maar Xam is niet bepaald de meest behendige en het lijkt me sterk dat hij zijn piemel tussen de tralies door heeft gekregen om precies bij Aag naar binnen te duwen. Het lijkt me werkelijk zeer onwaarschijnlijk. Iedereen die wel eens een dekking heeft gezien (en ik heb er verschillende gezien) weet hoeveel moeite het reutjes kost bij de eerste dekking om alles op de juiste plek te krijgen. Maar Hanneke dacht dat het Xam toch gelukt zou zijn. Erg onwaarschijnlijk, pa en ik maakten er grapjes om.

Sinds gisteren weet ik het niet meer zo zeker. Ze begint werkelijk bredere heupen te krijgen. Echt bredere heupen. En ze vertoont niet echt schijnzwangerig gedrag (spulletjes verzamelen, niet weg willen, etc.). Schijnzwanger bij honden is namelijk een beetje een verkeerde benaming, het is meer dat de hond denkt dat ze al een nestje heeft, niet dat ze er nog een moet krijgen... Allemaal een beetje moeilijk, dus.

Vandaag eens uitgebreid gepraat over wat er moet gebeuren als ze echt drachtig is. Aangezien Angel (hopelijk) ook drachtig is, kan ze niet naar de puppykamer. Pa heeft altijd gezegd dat hij geen twee nestjes tegelijk heeft. Bovendien, wat moeten we met de pups? Aag is een fantastische hond, ik ben helemaal weg van haar, maar ze is ook niet de eenvoudigste. Ze heeft haar gedragsgenen duidelijk van haar vader geërfd, een werkhond eersteklas. Dat is ook waarom ik zoveel sport met Aagje, ze wil gewoon echt wat doen. Fietsen, wandelen, behendigheid, klimmen, springen, kruipen, luisteren, fantastisch vindt ze het. Maar dat is geen hond die zomaar naar iedereen toe kan, daar moet je tijd voor maken ("Neuh, vandaag heb ik geen zin" of "Bah, het regent nu al drie dagen iedere keer als we gaan lopen, het kleine rondje dan maar weer" wil je haar echt niet aandoen) en geduld mee hebben. Je moet met zo'n hond trainen, anders wordt het een probleemhond. Het is ook een hond die je heel goed onder appèl* moet hebben, eigenlijk beter dan ik haar heb.

Maar daar zijn mensen natuurlijk ook wel geïnteresseerd in. Toch, een nestje kost veel tijd en eigenlijk heb ik het heel erg druk met werk en dergelijke. Het zou me dus heel erg slecht uitkomen (wat niet betekent dat ik ze dan minder aandacht geef dan ze verdienen, hoor). Voorlopig hou ik dus nog vast aan "schijnzwangerig", maar ik twijfel steeds meer...

*Fuck het nieuwe groene boekje

Comments

Comments powered by Disqus