Meertalige opvoeding

Zojuist een kort artikel gelezen over de manier waarop ouders en leerkrachten met meertaligheid omgaan (met name een Berberse taal en Nederlands) en de verkeerde aannames die gedaan worden. Zelf ben ik niet echt meertalig opgevoed, maar ik ben wel al sinds jonge leeftijd blootgesteld aan verschillende vreemde talen. Zo wonen in Brunssum (waar ik ben opgegroeid) veel Engelsen en Amerikanen, in verband met het NAVO Hoofdkwartier wat er gevestigd is. Op mijn 5e had ik dus al een Engels vriendinnetje bij ons in de buurt, waar ik (denk ik) gewoon mee kon communiceren. Het zal niet niveau "Shakespeare" zijn geweest, maar goed genoeg om samen te spelen.

Ook heb ik altijd veel Duits om me heen gehad, voornamelijk omdat Brunssum tegen de Duitse grens aan ligt en we regelmatig in Duitsland gingen winkelen. Maar ook de Duitse tv hebben wij regelmatig bekeken ("Spass am Dienstag" nog bekend bij mensen?), waardoor we toch wel veel Duits meekregen.

Ik heb dat altijd als positief ervaren. Mijn Engels is tegenwoordig behoorlijk vloeiend (al zeg ik het zelf), voornamelijk ook vanwege mijn beroep: In de IT is Engels toch wel de voertaal bij uitstek. Mijn Duits is goed genoeg om het veelal te verstaan en mezelf verstaanbaar te maken. Die naamvallen zal ik ongetwijfeld nog veel mis hebben, maar de meeste Duitsers verstaan me prima.

Wat ik uit het artikel haal, is dat mensen zich richten op één taal van de kinderen. Misschien wel logisch (we lezen overal dat de Nederlandse taal aan het verloederen is), maar onterecht, denk ik. Juist vanwege de blootstelling aan meerdere talen op jonge leeftijd, denk ik dat ik een veel beter beeld heb van taal. Ja, ook ik maar nog met de regelmaat van de klok d-t-fouten. So what? Ik denk dat ik mij door mijn meertaligheid (zelfs al spreek ik dan geen Berbers) toch een betere grip heb op taal.

Toch?

Comments

Comments powered by Disqus