Blaffen in de nacht

Geïrriteerd sta ik op uit ons bed. Monique maakte me juist wakker, Aagje is aan het blaffen. Aagje blaft nóóit, dus er zal wel echt iets zijn. Echter, als ik uit het raam naar beneden kijk zie ik niks vreemds. Ze rent en springt alsof ze niks anders gedaan heeft. De koele nachtlucht speelt door mijn haar, maar ik ben nog te slaperig om het echt te voelen. Als Aagje me aan het raam ziet staan, staat ze stil en kijkt naar me. Ik roep naar haar dat ze haar hok weer in moet, wat ze doet nadat ze eerst nog twee keer over het hekje van het afgesloten stukje tuin gesprongen is. Eén keer om erin te springen en één keer om eruit te springen.

Half-slapend loop ik terug naar het bed. Ons bed. Maar het is leeg. Op het kussen van Monique ligt een briefje. Ik pak het op en lees het.

"Je maakt teveel kabaal. Eerst houdt je snurken me wakker en daarna loop je naar Aag te roepen. Ik ben naar mijn ouders en slaap daar."

Haar briefje maakt me erg kwaad. Ik heb haar niet eens weg horen rijden! Ze had me minstens even wat kunnen komen zeggen. Ik stap mijn bed in, vastbesloten om haar verder geen aandacht meer te geven. Mijn kant is nog warm, maar haar kant is steenkoud. Ik lig me echter alleen maar te ergeren, dus besluit om haar een lange sms te sturen.

Het smsje verhaalt over hoe ik er ook niks aan kan doen dat ik snurk en dat ik mijn best doe om niet te snurken. En dat ze me zelf wakker gemaakt heeft om Aagje stil te krijgen. En dat ze me wel even wat had mogen zeggen. En dat ze weet dat ik het niet fijn vind als ze midden in de nacht de auto in stapt om te gaan rijden. Het smsje is waarschijnlijk het langste smsje dat ik ooit geschreven heb.

Na het versturen draai ik me om en probeer weer te gaan slapen. Veel rust krijg ik niet.

Mijn gsm trilt op de vensterbank. Ik rek me uit en neem op, het kan immers een klant zijn met problemen. Ik ben vergeten op de nummermelder te kijken, maar het blijkt inderdaad een klant te zijn. Hij belt me midden in de nacht om me te vertellen dat er een server is uitgevallen. Maaar de automatische fail-over heeft het overgenomen, alles draait gewoon verder, dus ik kan het rustig de volgende ochtend oplossen. Hij belde alleen maar even om het te melden. Ergens vind ik het vreemd, want ik had immers geen smsje gehad van het falen van die server, maar het zal wel kloppen.

Ik ga op mijn zij liggen en hoor Monique.

"Schat, praat eens wat minder, ik kan je toch niet verstaan. Ga maar gewoon slapen." Ze klinkt heel ver weg, alsof ons bed tien meter breed is en ze helemaal aan de andere kant ligt, maar toch nog gewoon tegen me probeert te praten. Ik wens haar welterusten, blij dat ze besloten heeft om toch weer gewoon naast me te liggen. Maar aanhankelijk als ik ben, wil ik naar haar toe rollen, om tegen haar aan te kunnen liggen...

... en ik word wakker omdat ik tegen de muur lig, in mijn eigen bedje, op mijn kamer bij mijn vader thuis. Even ben ik gedesorienteerd, maar ik heb al snel door dat het een droom was. Ik draai me om en slaap weer verder.


Vanochtend stond ik mijn tanden te poetsen toen mijn gsm begon te trillen. Snel spuugde ik mijn mond leeg om met een enigszins normale stem te kunnen zeggen:

"Cidev, met Tim."

"Hey schat, met mij."

Monique's stem aan de andere kant van de lijn. We gaan vandaag samen winkelen en ze wilde even laten weten dat ze wat later zou komen.

"Trouwens, wat was je gisteravond aan het doen, met dat rare smsje?"

Huh? Smsje? Op dat moment wordt de verbinding heel slecht (een probleem dat ik altijd met alle netwerken en alle gsms hier in huis heb) en ik bel haar terug met de vaste lijn. Ze vertelt dat ik haar midden in de nacht een smsje gestuurd heb. Niets begrijpend pak ik mijn telefoon en kijk ik in de verzonden berichten. Mijn laatste smsje naar haar was:

"Wakker geworden en wilde zeggen dat ik het toch wel fijn zal vinden als je morgen weer naast me ligt. Snap niet waarom je thuis bent gaan slapen. Slaap lekker X"

Uh...

"Ja en daarna heb ik je gebeld, maar je klonk alsof je zwaar aan de drugs was of zo. Ik dacht, laat ik maar weer ophangen, dan hoor ik het morgen wel. Kon je toch niet verstaan."

Monique denkt inmiddels dat ik slaapwandel en een beetje aan het doordraaien ben. Zelf weet ik het niet meer zeker. En ze slaapt niet naast me vanavond :(

(Niet helemaal naar hoe het gegaan is, maar wel ongeveer, details herinneren van een droom is moeilijk ;-))

Comments

Comments powered by Disqus