Altruïsme

Het blijft een onderwerp nauw aan mijn hart. Daniel Goleman's presentatie op TED (ik ben de laatste tijd vaker over TED aan het bloggen, als ik uberhaupt blog) heeft me er weer over aan het denken gezet. Met name omdat ik de laatste tijd ook al regelmatig met iemand anders praat over de manier waarop mensen 'geprogrammeerd' zijn tot specifiek gedrag. Daniel's visie op waarom en hoe sociale emoties ontstaan is iets wat ik heel erg herken.

Eén van de dingen die ik me bedacht bij het reflecteren over zijn presentatie was dat we allemaal zeggen dat de wereld door de komst van radio, tv en het internet steeds kleiner aan het worden is. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe minder ik het daarmee eens ben. De wereld groeit juist steeds meer, het is onze persoonlijke beleving ervan die steeds kleiner wordt. Zoals Daniel aangeeft in zijn presentatie, we zijn bezig met onszelf en (hopelijk) de mensen direct om ons heen. Zijn voorbeeld over de theologie studenten (ik ga het niet herhalen, hij begint erover binnen de eerste minuut van de video die hierboven gelinkt staat) vind ik heel erg typisch en iets wat ik ook aan mezelf merk. Waar ik niet blij mee ben, overigens.

Van de rest van zijn presentatie blijft bij mij het meeste hangen dat ons eigen wereldje misschien steeds kleiner wordt, maar als we eens stoppen, nadenken, om ons heen kijken wat er gebeurt, ons daadwerkelijk bij onze iets-minder-directe-omgeving interesseren, we pas echt kunnen inzien hoeveel kansen er zijn om ons kleine wereldje te laten groeien. Ik moet mijn oude vrienden weer eens bellen en tijd voor ze maken, anders blijf ik hangen in mijn eigen wereldje. Zoals Daniel zegt: "We're wired to connect."

Comments

Comments powered by Disqus