Geluiden

Het licht flikkert nu we afremmen. Achter me zit een jonger meisje met een enigszins buitenlands accent. Voor me, ergens, zit iemand met een muziekspeler die harder staat dan zijn oren kunnen verdragen. Rechts voor me zit een meisje met bruine laarsjes op de bank tegenover haar. Haar vriend waarschuwde haar eerder toen de conducteur eraan kwam. Laarsjes snel van de bank af. Maar hij was amper voorbij en haar benen gingen weer omhoog.

Tegenover het gangpad zit een vrouw een vertaald boek te lezen, De Pantheon Getuige. Since The Da Vinci Code zie je mensen allerlei boeken lezen met mystiek klinkende titels in dezelfde stijl als The Da Vinci Code. Nikszeggend titels die een woordspeling willen delen met een succesvol boek. Ik vraag me wel af in hoeverre dat werkt.

Eigenlijk heb ik niks te vertellen. Ben gewoon gaan schrijven omdat ik niet meer wilde denken. Niet meer piekeren over wat geweest is en wat nog gaat gebeuren, maar gewoon opgaan in het heden. Na een heerlijke avond met een goede vriendin zou ik mijn avond verpesten als ik verval in mijn gepieker. Niet dat ik het echt kan tegenhouden.

Wat als, wat als. Wat als deze wagon eens ophoudt met zijn hoge gepiep. Nu ben ik toch een redelijk technisch persoon, maar ik kan maar niet verzinnen waar die piep voor nodig is. Hij klinkt ook alleen maar wanneer we rijden, niet als we stilstaan. Erg vervelend.

De muziek staat nog steeds hard, maar de meisjes achter me zijn ofwel uitgestapt, ofwel ineens stilgevallen. Zonder de piep van de wagon (we staan weer stil op een station) is het ook meteen een stuk rustiger. Rust. Dat kan ik goed gebruiken.

Ik moet denken aan de geluiden die ik zal missen. Het gemopper, het geroep, de douche die 's ochtends in alle vroegte aan gaat. Het zal een nieuw tijdperk voor mezelf zijn. Van de ene kant hoop ik dat ze snel gaat, van de andere kant hoop ik dat ze nog veel redenen vindt om toch nog een weekje langer te blijven. Ondanks alles zal ik haar niet missen. Maar wel de geluiden om me heen. Geluiden die me afleiden en verleiden om te fantaseren over betere tijden.

Achter me hoor ik een meisje diep inademen. Het klinkt als een grote snik. Even overweeg ik of ik contact zal zoeken. Maar niet nu, niet nu ik zelf zo depressief ben. Daar doe ik niemand een plezier mee. Soms is verdriet ook wel goed. Opgaan in de geluiden om je heen en je eigen kleine concertje eraan toevoegen. Geluiden zijn fijn, ik wou dat ze me meer konden afleiden.

Comments

Comments powered by Disqus